09.09.2009 10:00

Autor: przemek

W muzyce jest miejsce na grę dla idei i sztuki – twierdzi Lech Janerka

Kategorie: Czytelnia, Wywiady

Wykonawcy:


lech-janerka-fot-michal-kobylinski.jpg W muzyce jest miejsce na grę dla idei i sztuki – twierdzi Lech Janerka

Artysta opowiada o swoich najbliższych planach, polskiej scenie muzycznej i jej publiczności oraz o tym, kiedy muzyk może pozwolić sobie na to, by grać dla samej tylko sztuki.

Jakie są Twoje najbliższe plany? Kiedy nowa płyta?

Lech Janerka: Zawsze fajnie jest nagrać nową płytę, ale w tej chwili nie mogę podać ani żadnych terminów, ani nawet powiedzieć, czy ta płyta się ukaże, to znaczy, czy ją stworzę. Przez ostatnie dwa lata nie grałem, ze względu na zdrowie, a jak nie gram, to nie komponuję nowych rzeczy. Niedawno wróciłem do grania, zagraliśmy koncert w Gdańsku, ale wygląda na to, że to był ostatni występ w tym roku. Jeżeli chodzi o plany, to w maju przyszłego roku nagramy płytę koncertową, jeżeli zdrowie dopisze, a jeżeli nie, to trudno powiedzieć….

To będzie płyta nagrana jako Lech Janerka…

Tak, pod moim nazwiskiem. Dostaliśmy propozycję, by nagrać właśnie płytę koncertową. Wiąże się to z cyklem “Najmniejsze koncerty świata”.

A z kim w Polsce chciałbyś nagrać płytę?

Rozumiem, że chodzi Ci o to, że mam kogoś wyróżnić… Powiem tak -  jest wielu ludzi, z którymi mógłbym nagrać płytę, aczkolwiek niespecjalnie pewnie im by się to podobało, bo ja jestem bardzo nieproduktywny, jeśli chodzi o nagrywanie płyt. Nie robię tego sprawnie, nie robię tego szybko, ale raczej z pewną dozą męki. Nie próbuję się wymigać od odpowiedzi, po prostu nie śledzę rynku. Jest wiele ciekawych zjawisk w polskiej muzyce, młodzi, ekscentryczni ludzie, na przykład Fisz, Emade, Budyń. Szereg zespołów ma ciekawe pomysły, elementy, które mi się podobają i imponują – czyli lapidarna wypowiedź, ciekawie zaaranżowana i przyzwoicie wykonana. Tych wykonawców jest cała masa.

Czy dostrzegasz różnicę między ludźmi, którzy przychodzili na koncerty w latach 80-tych a współczesną publicznością?

Wydaje mi się, że kiedyś w latach 80-tych publiczność była bardziej sprofilowana, co jest nieładnym słowem, ale tak to wyglądało. Ludzie przychodzili na bardzo konkretnego wykonawcę i ciężko im było zaakceptować innych. W tej chwili, może poza publicznością hiphopową, która jest ortodoksyjna, widzowie są otwarci na różne kierunki, gatunki muzyki.

Ludzie przychodzą się bawić….

Część przychodzi się bawić, część posłuchać, skonfrontować wspomnienia czy wizję, jaką wytworzyła płyta, z rzeczywistością.

Czy sądzisz, że granie muzyki, pisanie piosenek może zmienić świat? Szczególnie jeśli chodzi o muzykę niekomercyjną?

Uważam, że tak, a dobrym przykładem może być zespół The Beatles. Jestem ciągle wielkim ich fanem, a w latach 60-tych, no cóż, oni szybko mieli bardzo dużo pieniędzy, potem grali dla sztuki, napinali się, robili rzeczy na coraz wyższym poziomie artystycznym. Nie sądzę, by robili to dla pieniędzy, bo te już mieli. Już po drugiej płycie byli multimilionerami, a potem zawiesili koncerty, na pewno dochodowe, po to by podnieść jakość swojej muzyki i skoncentrować się na pracy studyjnej. Z tego co pamiętam, przechodzili różne katorgi, kryzysy, ale nagrywali ciekawą muzykę. Mało tego, w momencie kiedy doszli do punktu, z którego nie widać już było perspektywy artystycznej, to rozeszli się i żadne pieniądze nie były ich w stanie skleić z powrotem.

Myślę, że wielu ludzi gra dla idei, niektórzy zaczynają po to, by o czymś opowiedzieć. Jeśli im się uda i poszczęści to robią pieniądze i karierę, a potem wracają do grania dla idei. Sądzę, iż ten nurt -  mówię o piosenkach, które są robione dla sztuki – trwa od początku ludzkości. Mówi się o bólu, miłości, własnych spostrzeżeniach, przesiewa się zastany obraz świata i przetwarza w swój własny. A pieniądze? Mój Boże, mnie kiedyś ktoś zarzucił, że powinienem być biedny i umrzeć na gruźlicę. Nie sądzę by to był dobry pomysł…

Skąd pomysł gier słownych, zabawy słowem na Twoich płytach?

Wynika to ze znudzenia potocznym językiem, który miele czterysta słów, tych samych. Wydaje mi się, że język jest po pierwsze bogaty, po drugie ciągle może zmieniać się i ewoluować. Trzeba się tylko trochę przyłożyć i można się językiem świetnie bawić, opowiadając różne rzeczy, niekoniecznie za pomocą tych samych słów. Oczywiście to nie jest nowy wynalazek, pojawiał się choćby w powieści Lewisa Carrolla o “Alicji w Krainie Czarów”. A gdyby porozmawiać z literackim erudytą, okazałoby się, że zabawy słowem zaczęły się jeszcze wcześniej. W ogóle życie jest jakimś stopniu zabawą.

Jakiej muzyki słuchasz?

Bardzo mało słucham muzyki. Miałem taki okres w latach 80-tych, kiedy przyglądałem się temu, co wychodzi na rynku, wsłuchiwałem się w rzeczy, które były hitami, ale również szperałem po dziwnych szufladach. W tej chwili słucham bardzo niewiele, w myśl starej zasady, którą często powtarzam: żeby opowiadać swoją bajkę, nie trzeba znać innych bajek.

Jaki jest Twój stosunek do współczesnej polskiej rzeczywistości?

Trudno jest mi ogarnąć współczesną rzeczywistość, moim celem zawsze było izolowanie się od społeczeństwa, co mi się w jakimś stopniu udało, w tej chwili trudno mi jakość kompetentnie wypowiadać się na temat życia statystycznego Polaka. No cóż, w niektórych wolność uderzyła boleśnie, inni kwitną. Dla jednostek operatywnych, inteligentnych i odważnych na pewno są to czasy, kiedy można zabłysnąć i fajnie żyć. Dla ludzi, którzy nie są przyzwyczajeni, żeby być samodzielnymi, współczesność może wywoływać traumę.

Rozmawiał Robert Rusek
netbird-baner-400pix-ver1.jpg

wyszperaj coś więcej ▼




Dodaj komentarz




 

Uwolnij Muzykę - muzyczny serwis internetowy, muzyka alternatywna, polska muzyka, teledyski, wideoklipy, recenzje, wydarzenia muzyczne.

Copyright © 2008-2016 Uwolnijmuzyke.pl . Wszelkie prawa zastrzeżone.