03.11.2010 10:28

Autor: marcin

Następczyni Marlene Dietrich na otwarciu Ars Cameralis 2010

Kategorie: Aktualności, Ars Cameralis AKTUALNOŚCI, Rozkręcamy

Wykonawcy: | |


utelemper.jpg Następczyni Marlene Dietrich na otwarciu Ars Cameralis 2010

W ten weekend startuje XIX edycja festiwalu Ars Cameralis. Koncert inauguracyjny zapowiada się wyjątkowo interesująco! Przedstawiamy także gwiazdy pierwszego “Wieczoru muzyki alternatywnej”.

6 listopada (sobota), godz. 19.00

Wieczór muzyki alternatywnej
Emily Jane White / Rykarda Parasol

Jazz Club Hipnoza w Katowicach
Ceny biletów: 30 zł, 15 zł (ulgowe)

Emily Jane White

O Emily Jane White mówi się o niej, że należy do nurtu folk noir, choć niełatwo sklasyfikować jej autorską, eksperymentalną twórczość. Artystka porównywana do Nicka Cave’a i PJ Harvey wyznaje, jak sama twierdzi, tylko jedną zasadę: “nie piszę wesołej muzyki i jest mi z tym dobrze”. Swoich inspiracji szuka zarówno w historii amerykańskiego bluesa, odkryciach nowoczesnego country, jak i mitologiach różnych stron świata.

Emily Jane White pochodzi z niewielkiej, otoczonej lasami mieściny u wybrzeża Pacyfiku. Karierę zaczynała w szkolnej kapeli punkowej, później przeprowadziła się do Francji, gdzie koncertowała w miejscach podobnych tym, które znała z dzieciństwa.

Jak wspomina Emily, fani nieomal zmusili ją do nagrania płyty, co udało się dopiero po przeprowadzce do San Francisco. Kiedy film Cama Archera, “Wild tigers I have known”, zdobył nagrodę w Sundance, krytycy uznali, że o jego sukcesie zadecydował napisany doń utwór pod tym samym tytułem, który “sam jest jak film; bogaty plastycznie i kompletnie elektryzujący”. Utwór ten został wydany w 2007 roku na debiutanckiej płycie solistki pod tytułem “Dark Undercoat”, która stała się zwieńczeniem jej wieloletniej pracy, samodzielnego komponowania i pisania tekstów.

Druga płyta Emily, Victorian America, ukazała się w 2010 roku i spotkała się z podobnym uznaniem: Ozdobne partie fortepianu i skromne figury gitarowe stanowią przestrzeń przepływu muzycznych fantomów. Niezależnie od tego, jak przebiegnie Twoja droga do świata Emily, nie zdołasz się zeń wydostać. Autorka pozostawia dużo miejsca dla subiektywnych doświadczeń słuchaczy, choć jej teksty przypominają raczej nowele Cormaca McCarthy’ego, niż fragmenty pamiętnika.

Jak przyznaje piosenkarka, tematyka jej utworów oscyluje wokół izolacji i odrzucenia. Bohaterowie to w większości samotni mężczyźni, chylący się całymi dniami nad barem w przydrożnych bistro. Miejsca, w jakich żyją, nie różnią się zapewne od tych, które pamięta Emily z dzieciństwa: “w Fort Bragg w życiu można było być pewnym co najwyżej tego, że się umrze”. Można przypuszczać, że i droga wiodąca do miasteczka artystki pozostawiła pewien ślad: kończy się ona bowiem w San Francisco na moście Golden Gate. Magazyn “Rolling Stone” umieścił wokalistkę na piątym miejscu listy najlepiej rokujących artystów.

Rykarda Parasol

Podczas koncertów Rykarda Parasol promieniuje energią, która wystarczyłaby na ożywienie spoczywającej w grobach hordy zombie. Muzyczna wyobraźnia  wokalistki przypomina nieco filmy Jima Jarmuscha: to trzeźwy hiperrealizm, pozostający w napięciu z niejasną, chimeryczną atmosferą. Mroczny, niski głos kobiety o nieprzeciętnej, nordyckiej urodzie pozostaje w jej utworach dominującym instrumentem. Snuje długie, ciężkie, choć nieco ironiczne opowieści, wypełnione odważną treścią i mięsiste formalnie.

Spadkobierczyni dorobku Nico i PJ Harvey urodziła się w San Francisco jako córka szwedzkiej emigrantki (stąd jej ekspresywna aparycja) i polskiego Żyda (a stąd – osobliwe imię i nazwisko). Studiowała śpiew operowy, a w 2003 roku założyła własny zespół, z którym koncertuje i wydaje płyty do dziś. Parasol jest słownikową wręcz reprezentantką nurtu folk-noir, którego atmosferę konsekwentnie realizuje na scenie: każdy jej występ to performans upominający się o kadry z “Sokoła Maltańskiego” czy “Damy z Szanghaju” i powodujący gęsią skórkę u słuchacza. Tytuł mistrzyni nastroju otrzymuje nawet od widzów na co dzień niechętnych gatunkowi folk-noir ? szczególnie, że wyróżnia się siłą ekspresji na tle porównywalnych stylistycznie wokalistek.

W Europie formacja Parasol zdobyła sławę dzięki skądinąd znanej polskiemu melomanowi wytwórni Glitterhouse. Zagrała wiele koncertów z muzykami takimi jak Frank Black Jason Collett, Jolie Holland, the Trail of Dead, Munly and the Lee Lewis Harlots, Slim Cessna’s Auto Club, 50Foot Wave (Kirsten Hirsh), Chuck Prophet, Jonette Napolitano (Concrete Blonde) i Colin Hay. Jak ogłosił specjalista: “Gdyby Nick Cave był kobietą i urodził dziecko Johnny’emu Cashowi, dziecko to byłoby Rykardą Parasol”.

7 listopada (niedziela), godz. 19.30

Koncert inauguracyjny
Ute Lemper oraz Orkiestra Kameralna Miasta Tychy AUKSO pod dyr. M. Mosia

Centrum Kultury Katowice
Ceny biletów: 50 zł, 35 zł (ulgowe)

Ute Lemper

Ute Lemper nie miała więcej niż trzydzieści lat, gdy zdobyła światową sławę artystki kabaretowej, teatralnej i filmowej, wokalistki, tancerki oraz malarki. Fenomenalna “Femina Persona”, której – jak twierdzą krytycy i fani – dorównać może jedynie Marlena Dietrich, wyróżniła się z tłumu naśladowczyń “błękitnego anioła” swoim niepowtarzalnym stylem, intelektualnym zapleczem twórczości oraz odwagą.

Swoją karierę zaczęła jako piętnastolatka, śpiewając w klubach jazzowych, gdzie została dostrzeżona przez Andrew Lloyd Webbera i zatrudniona w musicalu “Koty”. Późniejsze występy (“Błękitny Anioł”, “Kabaret”) na zawsze związały ją z przedwojenną piosenką niemiecką, choć sławę przyniosły jej role w “Chicago” i “Piotrusiu Panu”. Po ukończeniu szkoły tanecznej i teatralnej (seminarium Maxa Reinhardta) wydała trzy płyty z piosenkami Kurta Weilla, później aranżowała również utwory Bertolta Brechta. W 1990 roku zaśpiewała na słynnym koncercie Rogera Watersa w Berlinie. Zebrała liczne nagrody (w tym “Laurence Olivier Award”), występując na światowych scenach teatralnych od Broadwayu do Londons’ West End, grając i śpiewając w języku francuskim, niemieckim, angielskim i jidysz. Magazyn “Billboard” przyznał Ute tytuł Wszechstronnej Artystki roku 1993, a jej odważne role filmowe nagrodzone zostały przez “National Board of Review”.

Niepowtarzalny wokal i klasa piosenkarki, która łączy przedwojenny splendor prezencji i wykonania ze współczesnym popem, jazzem i wymogami tendencji scenicznych, zainspirowały Scotta Walkera, Nicka Cave’a, Toma Waitsa, Elvisa Costello, Philipa Glassa i Neila Hannona do napisania utworów, które niemiecka diva wydała na płycie “Punishing Kiss” w roku 2000.

W ostatnich latach Ute uprawia malarstwo neoklasycystyczne, a także pisze własne teksty do swoich utworów. “Lemper ma wyjątkowo wspaniały głos, który w swojej ekspresji pokrywa całą gamę emocji; w jednym momencie słyszymy niespokojny, przybity miękki wokal, w drugim – frenetyczne fortissimo. Do tego dochodzi jej sceniczny wygląd, nadzwyczajna figura i ruchy, które zdolne są, jak sądzę, kompletnie sparaliżować widza”.

info: materiały prasowe

Uwolnij Muzykę! jest patronem medialnym wydarzenia.

informacje o festiwalu

przeczytaj artykuł o zespole Midlake

przeczytaj artykuł o Calexico

wyszperaj coś więcej ▼




Dodaj komentarz




 

Uwolnij Muzykę - muzyczny serwis internetowy, muzyka alternatywna, polska muzyka, teledyski, wideoklipy, recenzje, wydarzenia muzyczne.

Copyright © 2008-2016 Uwolnijmuzyke.pl . Wszelkie prawa zastrzeżone.