GENESIS Klassik: Ray Wilson & the Berlin Symphony Ensemble w Wytwórni

Genesis dla osób urodzonych w latach 80., w tym dla mnie, to klasyka. Kto nie zna przebojów takich jak “Land of Confusion” czy “No Son of Mine”?

Projekt GENESIS Klassik z Rayem Wilsonem na czele oraz z muzykami z Berlin Symphony Ensemble to wielki powrót wszystkich tych niezapomnianych utworów. Ostatnio Raya Wilsona mogliśmy usłyszeć i zobaczyć w łódzkiej Wytwórni.

Początek koncertu – charakterystyczne dźwięki “No Son of Mine”. Głos Raya Wilsona – byłego wokalisty Genesis oraz twórcy solowych projektów – ciężko pomylić z jakimkolwiek innym. Pomyślałam: to będzie bardzo przyjemny wieczór. I tak właśnie było. Projekt Raya Wilsona to przede wszystkim zupełnie nowe, świetne aranżacje twórczości grupy Genesis. Mogliśmy usłyszeć utwory z repertuaru Petera Gabriela, Phila Collinsa i samego Raya Wilsona – także z okresu jego twórczości solowej.

Pięknie zabrzmiał przebój “Another Day In Paradise” – z akompaniamentem smyczków czy znany z okresu działalności grupy z Peterem Gabrielem kawałek “Biko”. Były też momenty ogromnej energii i entuzjazmu wśród publiczności – jak podczas utworu “I Can’t Dance” czy przeboju “Jesus He Knows Me”. Tak można by wymieniać bez końca, bo w ciągu prawie trzech godzin na scenie gościły same hity.

Muszę przyznać, że wcześniej grupa Genesis kojarzyła mi się głównie z postacią Phila Collinsa, tym większe zaskoczenie spotkało mnie w sobotę – całemu zespołowi udało się naprawdę w świetnym stylu reaktywować wszystko to, co najlepsze w twórczości Genesis. Trudno się dziwić, Ray Wilson to profesjonalista, obdarzony rewelacyjnym głosem i dający z siebie na scenie wszystko. A przy tym, proszę wybaczyć niemuzyczną uwagę, on się wcale nie starzeje!

Wszystkim fanom twórczości grupy Genesis gorąco polecam wieczór spędzony przy dźwiękach projektu GENESIS Klassik. Myślę, że możemy w niedalekiej przyszłości spodziewać się kolejnych występów Raya Wilsona, który ponoć zamieszkał na stałe w Poznaniu.

Eliza Gaust

Zdjęcia z koncertu autorstwa Anny Lenarcik: